Harmonie in de muziek is het bindmiddel dat de horizontaal voorbijtrekkende melodie en ritmiek zijn uiteindelijke kleur geeft. Ook in popmuziek, waar het vooral om de laatste twee gaat, is harmonie van grote waarde. De verticale invulling heeft iets royaals en brengt diepte aan de oppervlakte. Het is een plaats waar alle noten een weg mogen vinden mits ze in de juiste volgorde en tijd worden geplaatst.                                                                                                         Als we dit spiegelen naar de wereld dan is harmonie ook het grote bindmiddel in wat mensen samenbrengt en wat een samenleving creëert. Om dit te ervaren en te zien moeten we wel ons eigen gedrag als harmonische noot accepteren en met ons eenstemmig lied op een andere gedachte proberen te komen. Om op andere gedachten te komen helpt het soms om stil te staan bij ons taalgebruik wat door inwisselen van sommige woorden al een hele andere lading en betekenis kan krijgen. Door het omschrijven of beschrijven van de gedachte met andere begrippen kan het zelfs zo zijn dat de hele kracht uit de gedachte gaat en feiten in een ander daglicht bekeken kunnen worden.                                                     We horen dit ook terug als de wereldlijke harmonische doorgang stagneert of terugvalt doordat democratische tekorten zich opdringen door incompetentie van de gekozen machthebbers. Veelal wordt er dan aan de noten van het taalgebruik gesleuteld. Aan de ene kant wordt er vooral in superlatieven gesproken en druk gelegd op alles wat een meer accurate opvatting heeft. Aan de andere kant zoekt men naar een taal die het huidige tekort moet aanvullen of neutraliseren. Veelal grijpt men terug op oude liedjes die allerlei tijdsbeelden en vormen van denken naar bovenhalen. Dat dit een eigen problematiek met zich meedraagt mag duidelijk zijn want het vergroot echter alleen de verwarring omdat elke tijd zijn eigen tijd is. Globaal herhaald het beeld van de geschiedenis zich misschien maar het werkelijke beeld van het hier en nu niet.                              Nu zou het een optie kunnen zijn om naar andere woorden en begrippen te zoeken die beelden oproepen en dingen kunnen duiden zonder een plakkerig verleden. Alhoewel nieuwe taal de kracht niet heeft om de strijd aan te gaan met uitgesleten begrippen die in het collectieve geheugen gegrift staan. Maar op individueel niveau kan het een uitgang bieden die de geest vrijmaakt en weerstand biedt tegen de huidige situatie, ook al zal dit iets blijven voor een select groepje dat de tijd neemt om de nieuwe werkelijkheid te bezien, te benoemen en vorm te geven. Deze houding is zeker niet bedoeld om zich te onderscheiden of zich een identiteit aan te meten maar het heeft een psychologisch reinigende werking die de weg vrij maakt voor andere gedachten, denkwijze en handelingen.                                                                                     Een andere manier is ‘verstillen, waarmee er afstand komt van de gedachten, zodat die vervolgens losgelaten kunnen worden als de grootste emotie er af is. Met deze houding zouden we op mondiaal niveau een harmonie kunnen creëren die de heersende macht kan ontkrachten door uit het spel van de stimulus respons te blijven en de cultuur van onnadenkend napraten. Het klinkt allemaal wat idealistisch en hoog gegrepen, maar toch zal dit beeld een verandering kunnen bewerkstelligen. Trucjes om de grote harmonie te herstellen bestaan er natuurlijk niet en het is aan de persoon zelf om er een weg in te vinden als dat tot zijn mogelijkheden behoort. In ieder geval creëert verstilling de ruimte en mogelijkheden om de alom luider wordende wereld van een andere klank te voorzien.                                                                                                                   Herman van Veen bezingt in één van zijn fraaie teksten dat de oorlog niet doorging omdat alle soldaten thuis bleven. Dit prachtige beeld laat zien wat de individuele mens tot toe in staat zou zijn als hij zichzelf zou kunnen denken en de druk van het collectief kan weerstaan om zo wonderen te verrichten.                        Op het achttiende album Jink and dodges volgt The Greenman deze gedachtelijn door na enkele songteksten de menselijke stem gelijkwaardig te maken aan de instrumenten om zo vervolgens de tuin van de stilte te betreden.